از عمده ترین و چشم گیر ترین مسائلی که پس از انقلاب رخ داد، جابه جایی طبقاتی در سطح قدرت و نیز پایگاه اجتماعی افراد بود که طبیعتا زنان را بی نصیب نگذاشت و به عنوان بخشی از افراد جامعه دربرگرفت. در این فرایند زنان اقشار متوسط سنتی که غالبا دیندار بودند و از حامیان انقلاب به شمار می آمدند، دارای وضعیتی پیچیده و متناقض می شوند.
قبل از شریعتی هیچ یک از نویسندگان معتبر معاصر دیگر از سرعت غرب گرائی زن های ایران شکایت نکرده بود ( کدی، 1369، ص 295 ). شریعتی برخلاف بسیاری از متفکران ناسیونالیست، با برجسته کردن شخصیت ها و الگوهای مونث صدر اسلام هم چون فاطمه و زینب، دخالت زنان در سیاست را به مثابه عنصری لاینفک از آموزه های اسلامی تلقی می کند ( صادقی، 1384، ص 89 ).
شریعتی نخستین کسی بود که در بطن انقلاب و روزهای پر تپش رویش آن از زن و نقش او در جامعه سخن گفت، و با الگو سازی ایدئولوژیکی از فاطمه، زنان را به عرصه اجتماعی فراخواند و تعریفی دیگر از زن و نقش او ارائه کرد. مجموعه نظریات شریعتی درباره زنان ابتدا به صورت یک سخنرانی تحت " فاطمه فاطمه است " در سال 1350 ایراد شد و سپس در سخن رانی " انتظار عصر حاضر از زن مسلمان " و نیز " سمینار زن " در1351، بسط و گسترش یافت.